تحلیل عملکرد دولتهای عضو کنوانسیون سازمان ملل متحد برای مقابله با جرایم سازمان یافته

نویسنده

دانشجوی دکتری حقوق بین الملل، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

چکیده

 جرایم سازمان یافته از سویی ساختار سیاسی حاکمیت, عدالت اجتماعی, نهادهای مدنی, سلامی نهادهای اداری, مردمسالاری و نقش مردم در حاکمیت را تضعیف نموده و سبب بی ثباتی و تضعیف حکومت می‌گردد. از سوی دیگر جرایم سازمان امنیت اقتصادی, ثبات روابط تجاری و اقتصادی را تحت تأثیر منفی قرار داده و کارآمدی اقتصاد و سرمایه گذاری‌های تجاری را مورد تضعیف قرار می‌دهد.
اصلی ترین اقدام جامعه بین المللی تاکنون در مقام پیشگیری و مبارزه با جرایم سازمان یافته تدوین و لازم الاجراء گردیدن کنوانسیون پالرمو در سال2000 بشمارمی آید.این کنوانیسون در29 سپتامبر 2003 پس از نود روز از پیوستن چهلمین کشور مطابق ماده 38 کنوانسیون لازم الاجراء گردیده است. در حال حاضر بنابر اعلام سایت مربوطه در سازمان ملل متحدتا پایان سال2013 میلادی تعداد یکصد و هفتادونه کشور به این کنوانسیون پیوسته اند.لذا با عنایت به اینکه جمهوری اسلامی ایران تاکنون علی رغم امضاء کنوانسیون مورد نظر آنرا تصویب وبدان نپیوسته است ضروری می نماید که در تحقیق حاضر با بررسی اجمالی حق شرط های اعمال شده از سوی کشورهای عضو و گزارشهایی که این دولتها درمقام اجرای مفاد این کنوانسیون ارایه نموده اند برآورد بهتری از مزایا و چالشهای احتمالی که درجهت پیوستن به کنوانسیون مورد نظر در برابر نهادهای قانونگذاری،قضایی واجرایی کشورمان می باشد ارایه نماییم.
 

کلیدواژه‌ها