تحلیل حقوقی روش حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات (Amicable Settlement) در قراردادهای جدید بالادستی نفتی ایران (IPC)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 مدرس دانشگاه و مشاور حقوقی

2 دانشیار گروه حقوق دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی

چکیده

IPC قراردادی از جنس خدماتی ولی با مشخصات قراردادهای مشارکت در تولید است. مهمترین وجه تمایز قراردادهای جدید IPC با قراردادهای بیع متقابل به مدت این قرارداد بر‌می‌گردد؛ در قراردادهای IPC وزارت نفت مجاز است دوره ی قرارداد را متناسب با زمان مورد نیاز اجرای طرح‌ها و حداکثر به مدت ۲۰ سال از تاریخ شروع عملیات توسعه در نظر بگیرد؛ که این مدت تا ۲۵ سال نیز قابلیت افزایش دارد. بررسی ابعاد فنی، حقوقی و مالی IPC ثابت می‌کند که با وجود اینکه تمامی چارچوب‌های در نظر گرفته شده در این قرارداد، الزامات قراردادهای خدماتی از جمله عدم انتقال مالکیت نفت و عدم تخصیص درصدی از تولید به پیمانکار را رعایت می‌کند ولی خروجی تمام سازوکارهای موجود در آن، با تحقق مشارکت پیمانکار با کارفرماست. در چنین شرایطی احتمال بروز اختلاف نظر یا دعواهای حقوقی، قراردادی و فنی بالا می رود. از جهتی پیچیدگی های فنی- مالی، دست اندرکاران طراحی مدل جدید را بر آن داشت تا علاوه بر روش های سنتی حل و فصل اختلافات (داوری) از شیوه های جدیدی در این زمینه استفاده کند؛ چنین روش هایی هزینه و زمان تصمیم گیری را کاهش می دهد که موضوع حیاتی برای پروژه ها می باشد. در حوزه این قرارداد، مکانیزم درج شروط حل مسالمت آمیز در قالب سه روش مذاکره، روش های مدیریتی و کارشناسی که صرفاً محدود به راه حل های حقوقی نیستند پیشنهاد شده است. این مقاله با روش کتابخانه ای به صورت توصیفی – تحلیلی انجام گرفته است.

کلیدواژه‌ها